Sunday, March 19, 2017

Σε μια γη που ανατέλλει

Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες.
Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να 'χεις μ' αλήθεια υφάνει τις λέξεις.

Sunday, March 12, 2017

Zona

The Zone is a very complicated system of traps, and they're all deadly. I don't know what's going on here in the absence of people, but the moment someone shows up, everything comes into motion. Old traps disappear and new ones emerge. Safe spots become impassable. Now your path is easy, now it's hopelessly involved. That's the Zone. It may even seem capricious. But it is what we've made it with our condition. It happened that people had to stop halfway and go back. Some of them even died on the very threshold of the room. But everything that's going on here depends not on the Zone, but on us!

Sunday, January 22, 2017

Σαρκικός λόγος

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας,
θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.
Όμως εγώ δε θάχω πια φωνή να τα μιλήσω. 


Γιατί εσύ συνήθιζες πάντα
να περπατάς γυμνόποδη στις κάμαρες, 

κι ύστερα μαζευόσουν στο κρεβάτι
ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα. 

Σταύρωνες τα χέρια σου
γύρω στα γόνατά σου, 

αφήνοντας προκλητικά προτετεμένα
τα σκονισμένα σου ρόδινα πέλματα. 


Να με θυμάσαι μού λεγες-έτσι
έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου

με τα μαλλιά μου ριγμένα στα μάτια μου
γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. 
Λοιπόν, πώς νάχω πια τη φωνή. 
Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι
κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές 

κανενός Παραδείσου.

(Αθήνα, 16.11.81)

Sunday, November 06, 2016

Αγνος

Τότε θα ’ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ’ αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου.
Τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι, 
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.

Tuesday, August 30, 2016

Το βλέμμα του Οδυσσέα

Όταν γυρίσω 
θα γυρίσω με τα ρούχα και τ' όνομα ενός άλλου. 
Kανείς δε θα με γνωρίσει. 
Kι αν δε θα με γνωρίσεις και πεις «Δεν είσαι εσύ», 
θα σου δώσω σημάδια, να πιστέψεις. 
Tη λεμονιά στον κήπο σου. 
Tο ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι. 
Kι ακόμα, σημάδια του κορμιού και της αγάπης. 
Kι όταν ανεβούμε τρέμοντας στο παλιό δωμάτιο, 
ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι ένα άλλο, 
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι ένα άλλο, 
θα σου διηγούμαι το «ταξίδι» όλη νύχτα 
κι όλες τις νύχτες που θα 'ρθουν. 
Aνάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι ένα άλλο, 
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι ένα άλλο, 
όλη την ανθρώπινη περιπέτεια, 
την περιπέτεια που ποτέ δεν τελειώνει...

Friday, February 12, 2016

Elementary particles

I've always thought I'm a Michael, but I just realized I'm a Bruno.


Friday, March 06, 2015

Εἰς τὴν μυστηριώδην (Robert Desnos)

Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο ποὺ χάνεις τὴν πραγματικότητά σου.
Προφταίνω ἀκόμη ἄραγε νὰ ἀγγίξω τάχα τοῦτο τὸ ζωντανὸ σῶμα
καὶ νὰ φιλήσω σὲ τοῦτο τὸ στόμα πάνω τὴ γένεση
τῆς φωνῆς ποὺ λατρεύω;

Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο ποὺ τὰ χέρια μου συνήθισαν
σφιχταγκαλιάζοντας τὴ σκιά σου
νὰ σταυρώνονται πάνω στὸ στῆθος μου καὶ δὲν θὰ διπλώνονταν
γύρω ἀπὸ τὸ περίγραμμα τοῦ σώματός σου, μᾶλλον.

Καὶ ποὺ μπροστὰ στὴν πραγματικὴ ἐμφάνιση
αὐτοῦ ποὺ μοῦ στοιχειώνει τὰ σωθικὰ
καὶ μὲ κυβερνᾶ μέρες καὶ χρόνια
θὰ γινόμουνα ἴσκιος κι ἐγὼ πιθανόν.

Ὢ ἀμφιταλαντεύσεις στὰ συναισθήματα!

Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο ποὺ δὲν προφταίνω πιὰ
σίγουρα νὰ ξυπνήσω.
Ὄρθιος κοιμᾶμαι, τὸ σῶμα μου ἐκτεθειμένο
σὲ ὅλα τὰ φαινόμενα τῆς ζωῆς
καὶ τῆς ἀγάπης καὶ σύ, ἡ μόνη
ποὺ μετρᾶ γιὰ μένα σήμερα,
θὰ μποροῦσα ἄραγε νὰ ἀγγίξω τουλάχιστον τὸ μέτωπό σου
καὶ τὰ χείλια σου σὰν τὰ πρῶτα τυχόντα χείλη
καὶ τὸ πρῶτο τυχὸν μέτωπο.

Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο, περπάτησα τόσο, μίλησα,
ξάπλωσα τόσο μὲ τὸ φάντασμά σου
ποὺ δὲν μοῦ ἀπομένει ἴσως πιά,
κι ὅμως, παρὰ νά ῾μαι κι ἐγὼ φάντασμα
ἀνάμεσα στὰ φαντάσματα καὶ πιότερο ἴσκιος
ἑκατὸ φορὲς καὶ ἀπὸ τὸν ἴσκιο ποὺ περιδιαβαίνει
καὶ θὰ περιδιαβαίνει εὐδιάθετα
πάνω ἀπὸ τὸ ἡλιακὸ καντρὰν τῆς ζωῆς σου.

Thursday, May 08, 2014

Ακόμη κι οι ελέφαντες


Τι δύσκολο να σε δω να σου χαμογελάσω
να προσποιηθούμε όλοι
να φανταστώ ένα μέλλον που να σε περικλείει
να πω ότι θα γυρίσουμε θα γυρίσεις
ν' αναπνεύσεις τον αέρα της γειτονιάς σου
να δεις την παραλία την καρδιά της ημέρας
ν' απολαύσεις τα σταφύλια τα ροδάκινα
αυτή την πολυτέλεια του φτωχού
πώς να μιλήσουμε γι' αυτά τα απλά πράγματα
που νοστιμεύουν τη ζωή και τη ζωή σου
αν ξέρουμε ότι ακολουθούν τα ίχνη σου
και κανείς δεν πρέπει να σε φυλάξει ή να σε κρύψει
ούτε θα μπορέσει να πείσει το λαγωνικό σου
ούτε να πεθάνει για σένα ούτε να ξεσπάσει
σ' ένα κλάμα-κλειδί για να μείνεις
ζωντανός ανάμεσά μας 
στην αρχή η εξορία ήταν
μόνο το αγκάθι του να ζεις μακριά
τώρα είναι κι αυτό του να πεθαίνεις μακριά
ήδη η λίστα έχει τέσσερις-πέντε
η μοναξιά ο καρκίνος και οι σφαίρες
τους αποτέλειωσαν και ποιος ξέρει
όσο περισσότεροι είναι τώρα τόσο λιγότεροι
στην περιπλανώμενη χώρα
η γουλιά είναι ακόμη πιο πικρή
γιατί να πεθαίνεις εξόριστος είναι η ένδειξη
ότι όχι μόνο σε σένα αλλά σε όλους
μας αφαίρεσαν αυτό το τελευταίο δικαίωμα
να εγκαταλείψουμε το τρένο στον σταθμό
όπου άρχισε το ταξίδι / μας αφαίρεσαν
αυτόν τον σπιτικό θάνατο που ξέρει
από ποια μεριά κοιμόμαστε και τι όνειρα
φέρνει η αγρύπνια
γι' αυτό όταν δέχομαι ότι φεύγεις
χωρίς να έχεις επιστρέψει και μάλιστα στην αγκαλιά
ενός λαού που είναι αδερφός / σου υπόσχομαι
ν' αγωνιστώ όχι μόνο για ν' αλλάξω τη ζωή
αλλά και για να προστατέψω τον θάνατο
τον δικό μας / που είναι μήτρα και γέννηση
να πεθαίνεις όπου θέλεις / όπως απαιτούν
ακόμη κι οι ελέφαντες.


M. Benedetti

Thursday, October 24, 2013

Ο ωραιος δραπετης

Φτηνό το φως, φτηνά μαγαζιά, φθηνότερα λόγια.
Άλλοι έφυγαν, άλλοι κοιμούνται, άλλοι πεθάνανε.
Κι αυτοί κι εκείνοι το ίδιο γερνάνε.
Εσύ αρνήθηκες τον γενικό κανόνα. 
Άφησες πλαγιασμένο στο κρεβάτι σου το ομοίωμά σου 
μην καταλάβουν πως εσύ πλανιέσαι
στο μέγα δάσος, άοπλος κυνηγός, 
φορώντας τις λευκές σου μπότες.


Από τα άγνωστα του Ρίτσου.

Saturday, October 12, 2013

σαν νόθο γιο της λάσπης που κοιτάει τον ουρανό

έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας

πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου

Wednesday, October 02, 2013

Θεσσαλονικη II

Και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω 'τάξει, 
μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ

Το δαχτυλίδι που 'φερνα μου το 'κλεψε η Οράγια

τον παπαγάλο μάδησε και έπαψε να μιλεί.


Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει

έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά
εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει.


Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι
να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.
Κι αν κάποια στην Καλαμαριά πουκάμισο μου ράβει, 
μπορεί να 'ρθω απ’ τα πέλαγα με τη φυρονεριά.

Monday, September 30, 2013

Yara Yara

Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό. 


Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.


Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; Ματώνει, δε σκοτώνει.
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.

Thursday, September 19, 2013

Το βλέμμα του Οδυσσέα


Το δυστύχημα δεν είναι πως κάποιος «φεύγει». 
Το δυστύχημα είναι πως παίρνει μαζί του 
κι ένα κομμάτι από το παιδί που προσπαθούμε να φυλάξουμε 
με νύχια και με δόντια βαθιά μέσα μας.

Το δυστύχημα, σεμνέ μου άνθρωπε, 
είναι η βίαιη ενηλικίωση μας 
και αυτό που δε θα ξαναγίνουμε ποτέ. 
Γιατί πάντα…κάποιος θα λείπει…

Friday, September 13, 2013

Θ' ανεβω στον ουρανο

Θ’ ανεβώ στον ουρανό να ρωτήξω το Θεό

χρόνους ψάχνω και ζαμάνια στ’ ουρανού τα μεϊντάνια
χρόνους ψάχνω, δε σε βρίσκω χρυσασκάλιστό μου ρίσκο

Είπε μου ο Θεός στ’ αυτί μου κι έκαψέ την, την ψυχή μου
πως στο θρόνο του σε θέλει να σε προσκυνούν αγγέλοι

Saturday, September 07, 2013

Cien Sonetos de Amor - XVII

No te amo como si fueras rosa de sal, topacio 
o flecha de claveles que propagan eñ fuego: 
te amo como se aman ciertas cosas oscuras, 
secretamente, entre la sombra y el alma.

Te amo como la planta que no florece y lleva 
dentro de sí, escondida, la luz de aquellas flores, 
y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo 
el apretado aroma que ascendió de la tierra.

Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni de dónde, 
te amo directamente sin problemas ni orgullo: 
así te amo porque no sé amar de otra manera,

Sino así de este modo en que no soy ni eres, 
tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía, 
tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.

P. Neruda

Wednesday, August 28, 2013

Monday, August 26, 2013

Thursday, August 15, 2013

Wednesday, June 12, 2013

Τέλος


Άσε με τώρα να κοιτάζω τα παράθυρα σου ξέροντας πως μέσα ένας άλλος σε παίρνει. Ένας άλλος βυθίζεται μες την μεγάλη σου άνοιξη. Εγώ και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες σ’ αγαπώ… Άσε με εδώ στη γωνιά, δεν πειράζει ας χιονίζει… Αυτό το μικρό τετράγωνο φως που ρίχνει το παράθυρο σου επάνω στο χιόνι εμένα είναι ο κόσμος μου. Δεν θα σου πω τίποτα μόλις βγεις θα περπατάω δίπλα σου αμίλητος, και αν αυτό σε πειράζει μπορώ να’ ρχομαι πίσω σου σαν το σκυλί… Και όταν πεθάνω, το χώμα που θα με σκεπάζει δεν θα’ ναι για μένα το σκληρό χώμα τον νεκρών, μα η απαλή τρυφερή γη, που κάποτε πλαγιάσαμε γυμνοί πάνω της… ποδοπάτησε με να’ χω τουλάχιστον την ευτυχία να μ’ αγγίζεις…

Tuesday, April 23, 2013

Monday, April 22, 2013

Monday, March 04, 2013

Κάρμα

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω
πως υπάρχει και μια άλλη ζωή πέρα απ’τον πάγο, 
εκεί που λιάζονται οι σαύρες και τα ηφαίστεια
ησυχάζουν στο φως που το γυμνώνει.
Κουράστηκα να γυρίζω σ’αυτές τις ερήμους, 
αυτή η διαδρομή μ’εξοντώνει.

Σίγουρα κάπου θα υπάρχουν δυο μάτια
που σαν άυλοι φάροι μες στη νύχτα
θα μου δείχνουν ένα δρόμο να βαδίσω.
Έναν ορίζοντα λαμπρό όπου θα με περιμένει
η ζεστασιά κι η συγκατάνευση
με μια κούπα στα χείλη
κι ένα χαμόγελο στο χρώμα του κυκλάμινου.

Μα καθώς προσπαθώ να βγω
απ’αυτήν την τυφλή μάζα τρόμου που με περιέχει, 
βραχνές αναμνήσεις μου θυμίζουν
πως η ζωή μου πάντα θα επιστρέφει
σαν τιμωρός και σαν τύψη.
Ένας κόσμος ορυκτός, 
μια παρουσία στοιχειωμένη.

Θυμάμαι μια νύχτα που `χες πει:
"Έχεις σταυρώσει κόσμο εσύ, θα μείνεις ξένος"
και σε κοιτούσα σαν παιδί
που κάποιος του’πε το γιατί
φυσάει αγέρας στη ζωή του αγριεμένος.

Wednesday, February 27, 2013

Τελευταιο ποτο με το διαβολο

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου, 
θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ’ αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα, 
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά, αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι’ αργόσυρτη βροχή, 
φορτωμένη μ’αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

Wednesday, January 30, 2013

Ενας τροπος να πεις αντιο

Δεν κουνιέται σκιάχτρο.


Μια φωνή ακούγεται
μακριά από τα μαύρα μαλλια της
η τελευταία της λέξη

"αναβοσβήνω''..


Η σκόνη να πέφτει συμμετρικά πάνω στη μνήμη.

Όλα τα δαχτυλά μου δάκρυα που βρέχουν τα μαύρα μαλλιά της.

Η αποδόμηση των αισθήσεων 
να μην μπορείς να καταπιείς πια ούτε ευθανασία

μου το είχε πει παλιά
"να πεθάνω, αλλά να αναβοσβήνουν πλάι στο κομοδίνο οι ευχές μου"

ήξερε,
πάνω στο κομοδίνο έχω το ξυράφι μου..

και να σπάνε τα τζάμια στο όνομά της
και να αναστατώνει προσφιλές τρελόγριες που λενε για εκείνη τα καλύτερα λόγια
και οι ράγες του τρένου να ποδοπατάνε φτερά σε αποσύνθεση

''σκοτώσαμε έναν άγγελο κυρίες και κύριοι, σας ζητούμε συγνώμη, το ταξίδι θα συνεχιστεί κανονικά''

η παλάμη μου δείχνει μια αποστροφή και φεύγει, άυλη να ψάξει ξανα εκείνη την αφή.

κι εγώ τώρα στο πανί που έχω για πρόσωπο 
να προσπαθώ να δηλώσω πόσο πολύ μου λείπεις.

Ασχημάτιστα μου έρχεται στο μυαλό όταν έκλεισα τα έντεκα
σε κοιτούσα από απόσταση, η καρδιά έτοιμη να βγει, ταμπούρλο
κι εσύ εκεί να λάμπεις,
με τα ξανθιά απελέκητα μαλλιά σου
με τα τσεκουρωμένα όνειρα να γίνεις ερωτοδότης.

σε πρόδωσε ο χρόνος...

κι εγώ..

Thursday, January 10, 2013

The lobster



Ενας Αντρας μοιράζεται έντεκα χρόνια κι έναν μήνα της ζωής του με μια Γυναίκα, σε ένα όμορφο σπίτι σε μια παραθαλάσσια Πόλη. Ολοι οι κάτοικοι αυτής της Πόλης σύμφωνα με τους επίσημους κανόνες, είναι ζευγάρια που έχουν ένα τουλάχιστον κοινό χαρακτηριστικό: ξανθά μαλλιά για παράδειγμα, ή ένα ψεύδισμα, ή ταλέντο να παίζουν πιάνο. Μια μέρα, η Γυναίκα ενημερώνει τον Αντρα ότι τον εγκαταλείπει, γιατί συνάντησε κάποιον άλλον με τον οποίο πιστεύει ότι ταιριάζει καλύτερα. Ο Αντρας μαζεύει τα πράγματα του, παίρνει τον σκύλο του και αμέσως, δύο άντρες τον μεταφέρουν σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο, τοποθετημένο ανάμεσα στο Δάσος και την άκρη της Πόλης.
Το Ξενοδοχείο είναι γεμάτο μόνους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, διαφορετικών ηλικιών και καταγωγής. Ο Αντρας είναι τώρα υποχρεωμένος να βρει έναν ταιριαστό σύντροφο μέσα σε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Αν τα καταφέρει, αυτός και το ζευγάρι του, θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην Πόλη και να ζήσουν εκεί μαζί. Αν αποτύχει, θα μεταφερθεί σε ένα ειδικό δωμάτιο στο Ξενοδοχείο και θα μεταμορφωθεί σε ένα ζώο της επιλογής του, όπως κι όλοι οι ένοικοι του Ξενοδοχείου που δεν τα έχουν καταφέρει. Ο Αντρας μένει σε ένα μονό δωμάτιο μαζί με τον σκύλο του, ο οποίος, είναι στην πραγματικότητα ο αδελφός του. Χρόνια πριν, ο αδελφός του Αντρα απέτυχε να βρει σύντροφο στο Ξενοδοχείο και μεταμορφώθηκε σε Γερμανικό ποιμενικό.
Η ζωή στο ξενοδοχείο είναι σχεδιασμένη με κάθε προσοχή, για να επιδεικνύει την σημασία του να ζεις σε ζευγάρια, μέσα από μια σειρά από ασκήσεις, τιμωρίες και επιβραβεύσεις. Καθώς οι μέρες περνούν και ο χρόνος του Αντρα τελειώνει, ένας από τους φίλους του στο Ξενοδοχείο ρισκάρει να πει ψέμματα σε μια γυναίκα, ότι μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό προκειμένου να γίνουν ζευγάρι. Η γυναίκα υποφέρει συχνά από ρινορραγίες κι έτσι ο Αντρας ηθελημένα και συχνά, χτυπά την μύτη του σε μια σκληρή επιφάνεια για να την κάνει να αιμορραγήσει. Απεγνωσμένος και βλέποντας ότι ο φίλος του επιτυγχάνει παρά την εξαπάτηση, αποφασίζει να ακολουθήσει το παράδειγμα του. Λέει ψέμματα για να επιβιώσει, αλλά στην περίπτωση του, όλα πάνε στραβά. Η απάτη του γίνεται εμφανής και φοβούμενος την σκληρή τιμωρία που επιφυλάσσει ο Διευθυντής του Ξενοδοχείου σε όσους λένε ψέμματα, ο Αντρας το σκάει στο Δάσος.
Το Δάσος είναι ένα μέρος όπου οι Μοναχικοί ζουν. Οι Μοναχικοί είναι μόνοι άντρες και γυναίκες που δεν κατάφεραν να βρουν κάποιον να ζήσουν μαζί. Εχουν μια Αρχηγό, μια πολύ αυστηρή νεαρή γυναίκα. Κάθε είδους σχέση, φιλική, ρομαντική, ή σεξουαλική απαγορεύεται. Κάθε μοναχικός, πρέπει να ζήσει και να πεθάνει απολύτως ανεξάρτητος. Οι ένοικοι του Ξενοδοχείου συχνά κυνηγούν τους Μοναχικούς, καθώς, κερδίζουν μια επιπλέον μέρα διαμονής στο ξενοδοχείο για κάθε έναν που πιάνουν, κι έτσι αυξάνουν τις πιθανότητες να βρουν ταίρι.
Αμέσως μόλις ενωθεί με τους Μοναχικούς, ο Αντρας ερωτεύεται μία από αυτούς, μια γυναίκα που μοιάζει να είναι το ίδιο μύωπας όσο κι αυτός. Συναντιούνται στα κρυφά, σε απομονωμένα μέρη στο Δάσος. Οσο πιο κοντά έρχονται όμως, τόσο διακινδυνεύουν το να αποκαλυφθεί η σχέση τους κι έτσι αποφασίζουν να το σκάσουν από το Δάσος και από τους κανόνες της Αρχηγού που δεν θα ανεχόταν ποτέ τον δεσμό τους. Σκοπεύουν να γυρίσουν στην Πόλη, όπου θα μπορέσουν να ζήσουν ανοιχτά σαν ζευγάρι. Πριν το καταφέρουν όμως, η Αρχηγός ανακαλύπτει την σχέση τους και αποφασίζει να τους τιμωρήσει.