
This is the story of a person who didn’t know himself.
He didn’t even know what he was saying and if it was true.
Even if it was, people could easily change his mind
and shortly he was doubting the truth of his words
and his own essence…
The story I'm going to tell, is not my story. It is the story of someone, who is telling a story which is very similar to his own. The dream I will remember, won't be mine. It's the dream of someone who remembers a dream, that is very similar to his own. I think of stories I like to make stories. To tell them. I know this must sound like the dream of little Iasonas. What will he be when he grows up. When I wake up, it'll happen again. It'll start all over...

Θηριο που ποτε δεν παλεψε για τη λεια του.
Αρπακτικο που περιμενε παντα τα αποφαγια των αλλων.
Τα νυχια του μεταλλαγμενα, με πολλες μικρες γωνιες
σαν ενα μικρο πολυγωνο.
Αυτα χαιδευε οταν παρατηρουσε τους ομοιους του
και αισθανοταν αμηχανα.
Καποιες στιγμες ηθελε να μην τους βλεπει κανεις,
οχι να γινονται αορατοι,
αλλα να μην υπαρχει κανεις για να τους βλεπει.

η χαραυγή θα σε ξεκάνει
Εχουν περασει χρονια απο τοτε που φοβοταν το σκοταδι
ακομη δε συμμορφωθηκε με την ιδεα του υπνου
‘κοιμαται, δεν ζει’ πιστευει
καθε νυχτα ασυμμετρη, διαστρεβλωτικη
με χιλιαδες καρε να περναν απο μπροστα του
σαν την πρωτη αποπειρα ανθρωπου να δημιουργησει κινουμενη εικονα
με τη σειρα λανθασμενη.

Υγρη νυχτα
οταν πεφτει για υπνο
υποψια βροχης
αμιλητα προσωπα ξεχυνονται απο τα κτιρια
υποπτο σκοταδι, αφυσικο
δε μπορει να φανταστει τη γιορτη οταν κοιμαται.
Οι γυναικες που βλεπει στα ονειρα του
σειρηνες μαγνητικες, κυνηγημενες
με ανεμους ακολουθια του ουρλιαζουν
σε ακατανοητη γλωσσα.
Ο ηχος δε μεταδιδεται
τον ακολουθουν παντα στο δρομο
δεν κρυβονται
ειναι ερωτευμενες μαζι του
με κινηση κυματος, τηγμενες φιγουρες.
Χιλιαδες βελονες του τρυπανε το κεφαλι
οχι σαν φωνες.
Ποιο ειναι το τελος;
Κλεινει τα ματια απο τον πονο;
Ουρλιαζει κι ας ξερει πως δε μπορει να ακουστει;
Για να τις διωξει.

Το ηξερε οτι αυτο το προσωπο που φορανε δεν ειναι δικο τους.
Οτι εχουν ολοι τα ιδια.
Πανω κατω εκατο διαφορετικα καλουπια.
Για αυτο την μπερδευε.
Νομιζουν πως δεν τους καταλαβαινει.
Γι’ αυτο φοραει μαυρα γυαλια, να μην βλεπουν τα ματια του.
Τοσο απλο ειναι.
Για να μπορει να τους επεξεργαζετε οση ωρα χρειαζεται.

