Isolation

Ειναι ερωτευμενος με ενα ζευγαρι
που ειναι ερωτευμενο με αυτο που ηταν στο παρελθον.
Η αναμονη, η διψα πριν την επανενωση.
Τον περιμενε παντα κοκκινη,
λαμπερη.

Μελετουσε τη μαθηματικη εξαρτηση της ομορφιας με το χρονο.
Τα αποτελεσματα του ηταν τρομακτικα
για ολοκληρο το ανθρωπινο γενος.

duchu by Sikorzewska

Σε χρονο αφηρημενο

Θα πληρωσει για κατι που ηδη του ανηκει.
Αμφιβιος ξανα.
Μεσα σε αμνιακο σακο.

Το προσωπο αλλαζει και παλι.
Μην τρομαζεις.
Οχι εσωτερικα.
Παραμορφωνεται εξωτερικα.

Ablutophobia by MJ89

ΚΘ/Θ/ΒΩΩΕ

Αδυνατουσε να καταλαβει την ποιηση

τη λογικη, την επιστημη.

Απλα τοποθετουσε λεξεις σε τυχαια σειρα.

Συντομα δε θα τις χρειαζοταν ουτε αυτες.

... να κεντα τον κοσμο ετουτο

... το χωμα μονο εχει εχθρο

... ο ηλιος να μη βγει

... ηταν ψευτικος μπορει

... πως να δικασω μια ζωη

The Reader-Part Three

The tectonic layers of our lives rest so tightly

one on top of the other that we always come up

against earlier events in later ones,

not as matter that has been fully formed

and pushed aside,

but absolutely present and alive.

Heaven and Earth by Muse

The Reader-Part Two

... in a cell she was out of my world, out of my life.

I wanted her far away from me,

so unattainable that she could continue

as the mere memory she had become 

and remained all these years...

In every part of my life, too,

I stood outside myself and watched;

I saw myself functioning at the university,

with my parents and brother and sister and my friends,

but inwardly I felt no involvement.

Escape by Citylives

The Reader-Part Two

But at a certain point the memory of her stopped accompanying me wherever I went.

She stayed behind,

the way a city stays behind 

as a train pulls out of the station.

It's there, somewhere behind you,

and you could go back and make sure of it.

But why should you?

Katrin in despair by Suo-me

The Reader-Part One

When we open ourselves
you yourself to me and I myself to you,
when we submerge
you into me and I into you
when we vanish
into me you and into you I

Then

am I me

and you are you

Through the lens by Alixrk

The Reader-Part One

It was more as if she had withdrawn into her own body,
and left it to itself and its own quiet rhythms,
unbothered by any input from her mind,
oblivious to the outside world.

... she was slowflowing, graceful, seductive
... an invitation to forget the world
in the recesses of the body.

Hoodie by Alixrk

AB

-Hold on. I can see something in the mirror
that doesn't actually exist.

-Think of this place where writing has never been used.
How would you describe the pictures you see
the feelings you sense?

Laziness by Antonina

This high

I'm making up this scene.
-Can you keep me up all night?

He placed her legs on his shoulders

lift her up, with her back against the wall.

can't quit you by Kedralynn

Finally we are no one

- Μπορει ενα προσωπο που εχεις ερωτευτει να διαγραφει απο τη μνημη σου;

- Σιγουρα. Αυτο που δε μπορει να διαγραφει ειναι μια στιγμη, ενα γεγονος. Ισως ο νους σου παραμορφωσει τμηματα, ακομη και τα προσωπα, αλλα το γεγονος υπαρχει θαμμενο μεσα σε καποιους νευρωνες του εγκεφαλου σου. Θα ειναι η μνημη αυτη που θα σε κυνηγαει, οχι το προσωπο.

- Και για το μελλον; Δημιουργω, οπως ξερεις, τις αναμνησεις πριν καν πραγματοποιηθουν τα γεγονοτα. Κι οταν αυτα συμβαινουν, ειμαι απλα ενας εξωτερικος παρατηρητης, δεν μετεχω στην ιδια μου τη ζωη.

- Το προβλημα ειναι οτι δε μπορεις να συνθεσεις τα διαφορα κομματια, να τα βαλεις στη σωστη σειρα και οταν το βαγονι περασει απο μπροστα σου, απλα να πηδηξεις πανω του.


- Μα κρυβομαι. Δε θελω να αποκαλυψω την πολλαπλοτητα μου.

Matter of Facts by De Bally

Now there's that fear again

Compatibility issue.
Like a heart transplantation.
The recipient must be compatible with the donor.
In this case, however, the tranplant is mutual.

Frozen

Taken reprise by Skylinkd

Ο ηθοποιος.

Εχει απορροφηθει μεσα στο ρολο που υποδυεται.

Δυσκολευεται να αναγνωρισει πλεον τον εαυτο του.

Μετα απο τοσους μηνες προσπαθειας

ειναι πλεον "αυτος".

Η μεταμορφωση εχει σχεδον ολοκληρωθει.

Ο παλιος του εαυτος εμφανιζεται ολο και πιο σπανια.

Ο ανθρωπος.

Καποιες φορες συμβαινει και το αντιθετο.

Μεσα μου μπαινει ενας χαρακτηρας ξενος,

φανταστικος, μιας καποιας ιστοριας αγνωστης

και περιμενει ενα σινιαλο, την καταλληλη στιγμη,

για να ξεκινησει.

Κι αν δεν το βρει

μενει εκει, περιμενοντας,

ανημπορος να αντιδρασει.

Rephrasing

This House by allergic2thoughts

Αυτο που μου λειπει ειναι

μια ατσαλινη καρδια

το οξυγονο απ’ τα πνευμονια

η υγρασια απο τη σαρκα

για να σε ποτιζω.

Η αγκαλια μου ειναι συνηθως κλειστη

και η ζηλια μου γεματη φθονο.

Επιστρεφω παντα στη δικη μου ερημια

κλειστη, χωρις ηχους και φωνες.

Δεν εχω τη δυναμη να πω

αληθινες κουβεντες

Μονο μεσα απο το κρασι αναδυονται

στιχοι ασσυμετροι, αταιριαστοι,

χωρις νοημα και αιμα.

Γι' αυτο μενω εδω γυμνος

μεσα στην λασπη, το σκοταδι

και δεν αρχιζω απ' την αρχη

την μπερδεμενη μου ιστορια.

Αγνός

Αν είχα μια ατσαλένια καρδιά
ένα στήθος γεμάτο με οξυγόνο
αν είχα μια παιδική ανεμελιά
στη ζωή μου ούτε έναν πόνο.

Αν είχα μια ανοιχτή αγκαλιά
μια ζήλια δίχως φθόνο
αν είχα μια δικιά μου ερημιά
να μην ακούει σε νόμο.

Αν είχα δύναμη να πω
αληθινά τραγούδια
αν είχα στίχους να τους πιω
και λέξεις σαν των παιδιών τα χνούδια.

Τότε θα 'ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ' αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου
τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.

* του Θανου Ανεστοπουλου