Δευτερο σωμα

Nature's Dancing Beauty by Reznor_70

Αποψε εβαζε τη στολη του. Ντυνοταν ανδρας. Τα αλλαζε ολα. Φορουσε τα επιβλητικα του ματια. Τα χειλη του, σαν πεταλο τριανταφυλλου. Ενιωθε να μπορει να σαγηνευσει τα παντα στο περασμα του, να ξελογιασει οτι πιο αγνο και αθωο εβρισκε μπροστα του, απλα για να αποδειξει στις εμμονες του οτι δεν υπαρχουν ή ακομη κι αν υπαρχουν, οτι δεν τον χαρακτηριζουν πραγματικα. Εβλεπε ηδη δυο γυναικες να του ετρωγαν τη σαρκα σαν οξινος μανδυας.

Ως ζωντανη υπαρξη δεν μπορει παρα να ειναι μακρυα απο συνθηκες ισορροπιας. Καταλαβαινει λανθασμενα την προηγουμενη προταση. Ξυπνησε πανω στο σωμα, τοσο κοντα που δε μπορουσε να καταλαβει σε πιο τμημα ακουμπαει. Οταν εμενε ακαλυπτη, γυμνη, τα χρυσαφενια της μαλλια γινοταν ασπρα κι εχανε την λαμψη της.

Ξανα στην προηγουμενη ιστορια.

Αμαζονες που μιλουσαν ακατανοητα.

Η διπλη ζωη του: Μερος Α’ – Boreal Parallel

Φευγει καθε πρωι απο το σπιτι του στις 8. Ασχολειται με διαφορες μικροδουλειες ολη τη μερα μεχρι να γυρισει στις 6 καθε απογευμα. Ειναι ερωτευμενος αλλα δε μπορει καν να αναγνωρισει το προσωπο της. Προτιμα να μενει ως ξενος, σε μερη που δεν καταλαβαινει τι συμβαινει γυρω του. Φοβαται να εκθετει τον εαυτο του μπροστα σε αλλους. Ελπιζει οτι το παιδι θα βγει απο μεσα του να παιξει ξανα. Ειναι σιγουρος γι’ αυτο, οτι θα φτασει μεσα απο μια κυκλικη διαδικασια εκει απο που ξεκινησε. Αυτη τη φορα ομως θα ειναι διαφορετικα. Το παιχνιδι πλεον θα ειναι δοκιμασια.

Μερος Β’ – Fiebre amarilla

Οι εχθροι του. Προτιμουσε να του παραδινονται ανευ ορων, χωρις καν να προσπαθει να τις υποταξει. Ειχε την ψευδαισθηση οτι σκηνοθετει τη ζωη του σαν μια κινηματογραφικη ταινια. Κυλουσε αργα, ειχε τον ελεγχο της, σκοτωνε καθε στιγμη αφου γεννιοταν. Αυτο ηταν το πλεονεκτημα του απεναντι της. Η υπομονη. Αχορταγη, καθως ηταν, πιστευε πως η ζωη τους θα ηταν μια συνεχεια ευτυχισμενων στιγμων. Δεν γνωριζει οτι κι αυτος, ο χρονος, ειναι κομμενος σε μικρα κομματια, διακριτος.

Exile by Arachnid

Basilica

Και μεμιας,

οπως ανοιγουμε μια πορτα κι ειναι κηπος,

αυτος ο κοσμος, ο κλειστος, ο φοβισμενος,

με μια υπερογκη ανασα διερραγη

κι ηταν ο κοσμος ο απεραντος ξανα,

ο μειζων κοσμος, ο υπαιθριος, και ειχε

ολο το θαρρος και την πικρα των καρπων,

με την ντροπη και την φροντιδα των ανθρωπων,

με τις πλατιες ενορχηστρωσεις του τυχαιου,

τη συστολη, τη διαστολη των ουρανων

και τη βαρυτητα της πρωτης αποριας.

Γιατι αθορυβη σαν φως οταν χαραζει,

μια πορτα ενιωσα ν’ ανοιγει μες τη νυχτα

απ’ τον βαθυτερο του υπνου μου φλοιο,

και μια πνοη, εναν αερα προσμονης,

σαν απο σωμα μυρωμενο, να με παιρνει

πολυ μακρια, εκει στην πρωτη εφηβεια.

Στιχοι: Διονυσης Καψαλης

Sample

Πες μου τουλαχιστον να ξερω ποσο εχει σφιξει ο κλοιος τριγυρω.

Πλησιαζεις ή απομακρυνεσαι.

Θα σε ξανα δω ποτε ή θα χαθεις για παντα

Θα σε ξεχασω ή θα επιστρεψεις οταν ειμαι αδυναμος

να με αποτελειωσεις.

Ruth

Ας υποθεσουμε πως ημουν κοιμισμενος

βαθια θα πρεπει να κοιμομουν, πως αλλιως

να ερμηνευσω, τωρα πια, καθως κοιταζω

το προσωπο της στη θαμπη φωτογραφια

[ποτε την τραβηξα, ποιος ηλιος τη θαμπωνει;],

πως τωρα πια να ερμηνευσω την ιδεα,

μαλλον την αισθηση που ειχα, πως ανοιγει

απο το βαθος της ζωης μου μες στη νυχτα

Στιχοι: Διονυσης Καψαλης
Φωτογραφια: 16th century prisoner

Insomnia

Photo by Wojtar

Περνουσε πολυ χρονο απο τη ζωη του κοιταζοντας λευκη σαρκα
χωρις λογο..
Μην τον σιχαθειτε γι' αυτο..
Η υγρασια εκανε το δερμα του να κολλαει στην πλαστικη καρεκλα..
Καθε βραδυ αισθανοταν περισσοτερο αηδιασμενος με τον εαυτο του..
"κι ο λογος της μες στο μυαλο του να γυριζει..."
Η ποιηση του ηταν ασυνδετοι αριθμοι, εικονες και λεξεις..

Ξυπναει μια μερα και ολα εχουν αλλαξει
Οχι τα μεγαλα πραγματα, αλλα τα απλα
Η πορτα του διαμερισματος του δεν ειναι πια στη θεση του
Οι συγγενεις του δεν τον αναγνωριζουν
Βλεπει τη συντροφο του πισω απο τα καγκελα ενος ιδρυματος
Τι ειδους φαρσα ειναι αυτη;

Cirque

Circus by Play-my-game

Αισθανομαι σαν τσιρκο αδειο απο ζωα, χορευτες και ζογκλερ τα τελευταια χρονια.

Αν θελεις μπορεις να μαζεψεις ολα τα υλικα πλαστικα καλυματα, σκοινια, πασαλους

και εισιτηρια

και να τα βαλεις ολα φωτια

Εσυ

Θυμασαι ποσες φορες εχεις πεσει μεχρι τωρα απο ψηλα;

Καποιες φορες πηδουσες απο υπερενταση

στη διαδρομη το μετανιωνες.

Καποιες φορες για να εξιλεωθεις, για οσες φορες δεν τολμησες.

Μοιαζει παραμυθενια πανω στη σκηνη.

Δεν ξερεις αν αυτο ειναι καλο ή κακο.

Μπορει να εισαι απλα μαγεμενος μαζι της.

Ή να σε εχει παραπλανησει.

Σε καθε περιπτωση αγνοεις την συναρτηση της ομορφιας απο την επαφη.

Και δε μπορεις να φανταστεις τον βοθρο.

Θα 'θελες με μια κινηση να μετατρεψεις την πορνη σε παρθενα.

Καποτε εξερευνουσες τις καμπυλες.

Μολις εμαθες οτι στην πραγματικοτητα δεν υπαρχουν

κι ειναι απλα ο τροπος που βλεπεις,

αρχισες να ψηλαφεις, πεινασμενος παλι, γωνιες.

Dream about falling down by Bucz

Decomposing

This is the story of a person who didn’t know himself.

He didn’t even know what he was saying and if it was true.

Even if it was, people could easily change his mind

and shortly he was doubting the truth of his words

and his own essence…

Predator

Θηριο που ποτε δεν παλεψε για τη λεια του.

Αρπακτικο που περιμενε παντα τα αποφαγια των αλλων.

Τα νυχια του μεταλλαγμενα, με πολλες μικρες γωνιες

σαν ενα μικρο πολυγωνο.

Αυτα χαιδευε οταν παρατηρουσε τους ομοιους του

και αισθανοταν αμηχανα.

Καποιες στιγμες ηθελε να μην τους βλεπει κανεις,

οχι να γινονται αορατοι,

αλλα να μην υπαρχει κανεις για να τους βλεπει.

Immortal

2046

Do you really want to escape from this?

Τη γνωριζει

με πολλες λεπτομερειες

χωρις αυτη να το ξερει

Μπορει σχεδον να την κοιταξει

το κανει πρωτα αυτη

ταραγμενοι

για πρωτη φορα βλεπει το αδυνατο της ποδι

σχεδον αγγιζει τη μνημη του

αυτη που εψαχνε να καταστρεψει

Nightmare

Στεκοταν μεσα στη βιτρινα του παλιου βιβλιοπωλειου

ολογυμνη

ακινητη

κερινη

Μολις μπηκε μεσα εσκυψε προς το μερος του

καλυπτοντας με τα χερια της αυτα που ντρεποταν να δειξει

κι αρχιζε να του μουρμουριζει χαμηλα

φρασεις ακαταληπτες.

Μονο αυτο θυμαται απο τα λογια της

‘μονο αυτο μην κανεις...’

Insomnia

η χαραυγή θα σε ξεκάνει

Εχουν περασει χρονια απο τοτε που φοβοταν το σκοταδι

ακομη δε συμμορφωθηκε με την ιδεα του υπνου

‘κοιμαται, δεν ζει’ πιστευει

καθε νυχτα ασυμμετρη, διαστρεβλωτικη

με χιλιαδες καρε να περναν απο μπροστα του

σαν την πρωτη αποπειρα ανθρωπου να δημιουργησει κινουμενη εικονα

με τη σειρα λανθασμενη.