Two decades over two millennia

The story I'm going to tell, is not my story. It is the story of someone, who is telling a story which is very similar to his own. The dream I will remember, won't be mine. It's the dream of someone who remembers a dream, that is very similar to his own. I think of stories I like to make stories. To tell them. I know this must sound like the dream of little Iasonas. What will he be when he grows up. When I wake up, it'll happen again. It'll start all over...

Saturday, February 02, 2008

The P.

-Would you lie down, pretend you’re swimming?
-And what do you do?
-I dance. I worship you.

Wednesday, January 23, 2008

Δευτερο σωμα

Nature's Dancing Beauty by Reznor_70

Αποψε εβαζε τη στολη του. Ντυνοταν ανδρας. Τα αλλαζε ολα. Φορουσε τα επιβλητικα του ματια. Τα χειλη του, σαν πεταλο τριανταφυλλου. Ενιωθε να μπορει να σαγηνευσει τα παντα στο περασμα του, να ξελογιασει οτι πιο αγνο και αθωο εβρισκε μπροστα του, απλα για να αποδειξει στις εμμονες του οτι δεν υπαρχουν ή ακομη κι αν υπαρχουν, οτι δεν τον χαρακτηριζουν πραγματικα. Εβλεπε ηδη δυο γυναικες να του ετρωγαν τη σαρκα σαν οξινος μανδυας.

Ως ζωντανη υπαρξη δεν μπορει παρα να ειναι μακρυα απο συνθηκες ισορροπιας. Καταλαβαινει λανθασμενα την προηγουμενη προταση. Ξυπνησε πανω στο σωμα, τοσο κοντα που δε μπορουσε να καταλαβει σε πιο τμημα ακουμπαει. Οταν εμενε ακαλυπτη, γυμνη, τα χρυσαφενια της μαλλια γινοταν ασπρα κι εχανε την λαμψη της.

Ξανα στην προηγουμενη ιστορια.

Αμαζονες που μιλουσαν ακατανοητα.

Thursday, January 17, 2008

Η διπλη ζωη του: Μερος Α’ – Boreal Parallel

Φευγει καθε πρωι απο το σπιτι του στις 8. Ασχολειται με διαφορες μικροδουλειες ολη τη μερα μεχρι να γυρισει στις 6 καθε απογευμα. Ειναι ερωτευμενος αλλα δε μπορει καν να αναγνωρισει το προσωπο της. Προτιμα να μενει ως ξενος, σε μερη που δεν καταλαβαινει τι συμβαινει γυρω του. Φοβαται να εκθετει τον εαυτο του μπροστα σε αλλους. Ελπιζει οτι το παιδι θα βγει απο μεσα του να παιξει ξανα. Ειναι σιγουρος γι’ αυτο, οτι θα φτασει μεσα απο μια κυκλικη διαδικασια εκει απο που ξεκινησε. Αυτη τη φορα ομως θα ειναι διαφορετικα. Το παιχνιδι πλεον θα ειναι δοκιμασια.

Μερος Β’ – Fiebre amarilla

Οι εχθροι του. Προτιμουσε να του παραδινονται ανευ ορων, χωρις καν να προσπαθει να τις υποταξει. Ειχε την ψευδαισθηση οτι σκηνοθετει τη ζωη του σαν μια κινηματογραφικη ταινια. Κυλουσε αργα, ειχε τον ελεγχο της, σκοτωνε καθε στιγμη αφου γεννιοταν. Αυτο ηταν το πλεονεκτημα του απεναντι της. Η υπομονη. Αχορταγη, καθως ηταν, πιστευε πως η ζωη τους θα ηταν μια συνεχεια ευτυχισμενων στιγμων. Δεν γνωριζει οτι κι αυτος, ο χρονος, ειναι κομμενος σε μικρα κομματια, διακριτος.

Exile by Arachnid

Tuesday, December 18, 2007

Basilica

Και μεμιας,

οπως ανοιγουμε μια πορτα κι ειναι κηπος,

αυτος ο κοσμος, ο κλειστος, ο φοβισμενος,

με μια υπερογκη ανασα διερραγη

κι ηταν ο κοσμος ο απεραντος ξανα,

ο μειζων κοσμος, ο υπαιθριος, και ειχε

ολο το θαρρος και την πικρα των καρπων,

με την ντροπη και την φροντιδα των ανθρωπων,

με τις πλατιες ενορχηστρωσεις του τυχαιου,

τη συστολη, τη διαστολη των ουρανων

και τη βαρυτητα της πρωτης αποριας.

Γιατι αθορυβη σαν φως οταν χαραζει,

μια πορτα ενιωσα ν’ ανοιγει μες τη νυχτα

απ’ τον βαθυτερο του υπνου μου φλοιο,

και μια πνοη, εναν αερα προσμονης,

σαν απο σωμα μυρωμενο, να με παιρνει

πολυ μακρια, εκει στην πρωτη εφηβεια.

Στιχοι: Διονυσης Καψαλης

Monday, December 17, 2007

Sample

Πες μου τουλαχιστον να ξερω ποσο εχει σφιξει ο κλοιος τριγυρω.

Πλησιαζεις ή απομακρυνεσαι.

Θα σε ξανα δω ποτε ή θα χαθεις για παντα

Θα σε ξεχασω ή θα επιστρεψεις οταν ειμαι αδυναμος

να με αποτελειωσεις.

Monday, December 10, 2007

Ruth

Ας υποθεσουμε πως ημουν κοιμισμενος

βαθια θα πρεπει να κοιμομουν, πως αλλιως

να ερμηνευσω, τωρα πια, καθως κοιταζω

το προσωπο της στη θαμπη φωτογραφια

[ποτε την τραβηξα, ποιος ηλιος τη θαμπωνει;],

πως τωρα πια να ερμηνευσω την ιδεα,

μαλλον την αισθηση που ειχα, πως ανοιγει

απο το βαθος της ζωης μου μες στη νυχτα

Στιχοι: Διονυσης Καψαλης
Φωτογραφια: 16th century prisoner

Tuesday, November 27, 2007

Insomnia

Photo by Wojtar

Περνουσε πολυ χρονο απο τη ζωη του κοιταζοντας λευκη σαρκα
χωρις λογο..
Μην τον σιχαθειτε γι' αυτο..
Η υγρασια εκανε το δερμα του να κολλαει στην πλαστικη καρεκλα..
Καθε βραδυ αισθανοταν περισσοτερο αηδιασμενος με τον εαυτο του..
"κι ο λογος της μες στο μυαλο του να γυριζει..."
Η ποιηση του ηταν ασυνδετοι αριθμοι, εικονες και λεξεις..

Ξυπναει μια μερα και ολα εχουν αλλαξει
Οχι τα μεγαλα πραγματα, αλλα τα απλα
Η πορτα του διαμερισματος του δεν ειναι πια στη θεση του
Οι συγγενεις του δεν τον αναγνωριζουν
Βλεπει τη συντροφο του πισω απο τα καγκελα ενος ιδρυματος
Τι ειδους φαρσα ειναι αυτη;