Duo Connivence - video powered by Metacafe

Last smirk

...
I've seen things you people wouldn't believe... in my dreams



All those moments will be lost in time like tears in rain.
...

Seeds in vain

To spill seeds in vain by Antonina

Δε μπορεις να φανταστεις

ποσοι κρυβονται πισω απο το πανι

που κινουν τις κουκλες για σενα.

Κι εσυ αχορταγη και πεισματαρα

μικρη σοφια

ξεσπας καθε φορα με κραυγες

‘δεν ειναι αυτο το παραμυθι για μενα’

Raven

Raven by Zwir

Ας αντιστρεψουμε τα πραγματα για μια στιγμη

για να δεις οτι μπορω να μπω μεσα σου ολοκληρος

και να δω μεσα απο σενα.

Πως θα αντιδρασει ο επομενος

μπροστα στη θεα του σωματος σου.

Δε θα αισθανθεις περιεργα που πριν απο λιγο ηταν καποιος αλλος

κι οχι αυτος.

Παρακατω θα δεις μια φανταστικη συζητηση μας

οι απαντησεις σου ειναι δικες μου

στην ουσια ειναι ενας δικος μου μονολογος.

Για να παιξουν με τους ιδιους κανονες

θα αφαιρεσει απο πανω του το πιο ερωτικο του σημειο

ενα-ενα τα νυχια του θα αφησουν την υγρη επιδερμιδα

να ανασανει

μεσα απο μια μικρη επικαλυψη μιγματος

απο αιμα, λιπος και πυο.

Unbearable lightness of being

Unbearable lightness of being by Antonina

Οταν θα μεινουμε ο καθενας μονος

θα αρχισουμε να εχουμε παραισθησεις,

μην υποκυψεις σε σειρηνες, τυψεις και μορφινες.

Θα προσπαθω να σε κανω να φαινεσαι ασχημη.

Θα θυμασαι ολους τους παλιατσους της παιδικης σου ηλικιας,

ολους σου τους εραστες

και θα μου δωσεις απλα εναν απο τους ρολους.

Underground

Οι νεραιδες ειναι στενα συνδεδεμενες με το γλυκο νερο των λιμνων.

Ποτε δεν ειναι θαλασσα ή ποταμι

γιατι το μεν ειναι αλμυρο, το δε ρεει συνεχως.

Ισως μια φετα χιονι.

Νερο.

Νεραιδα.

Ειναι φανερο.

Η γραμμη της ζωης στην παλαμη του δειχνει οτι καπου συγκλινει.

Ή μηπως πρεπει να την κοιταξει αναποδα και αυτη ολο αποκλινει.

Προσεχε λοιπον αυτες που σφυριζουν απ’ τον Ατλαντικο

ειναι μονο σειρηνες.

Stream by Antonina

A.C.

Κοψε κομματια, ξανα κολλησε τα

σε εχω φτιαξει οπως σε θελω.

Κατι καλυτερο ηθελα να κανω με σενα

αλλα το 'φαγε ο χρονος.

Οταν σε δω ισως.

Ημερολογιο Καταστρωματος: Η μονη της ζωης του φωτογραφια

Λιγες ωρες πριν σαλπαρουμε για τα νησια Φεροες

αποφασιζω να κανω κατι που απεφευγα χρονια.

Μολις εχω συναντησει το πιο ομορφο κητος στον κοσμο

και αναρωτιεμαι ποτε αρχισαν καποια πραγματα οπως αυτο.

Καπου στα πρωτα χρονια στο σχολειο οταν εμενα ξυπνιος

ονειρευομουν με ανοιχτα τα ματια

οτι ζω πανω σε ενα τεραστιο ζωο, καποτε ανθρωπος

κλεισμενο σ’ ενα στενομακρο παραπηγμα

ανικανο να κινηθει.

Καποιες φορες εμπαινα μεσα του σαν τον Πινοκιο

κι ακολουθουσα τη ροη της θαλασσας.

Βεβαια ηταν και κατι ακομη.

Η συχνη παραποιηση των εικονων

και η κατασκευη φανταστικων.

Ετσι μπορει να αναφερω τη λεξη ‘κητος’ ή την πορεια στο χαρτη

και να μιλαω για κατι τελειως διαφορετικο.

Αντι ποιηματος

Had hat head by Betterwithoutme

Nothing like a good shit! Do you believe in God? That's the wrong question. Does God believe in us? I once had a friend called Grunwalski. We were sent to Siberia together. When you go to a Siberian work camp, you travel in a cattle car. You roll across icy steppes for days, without seeing a soul. You huddle to keep warm. But it's hard to relieve yourself, to take a shit, you can't do it on the train, and the only time the train stops is to take on water for the locomotive. But Grunwalski was shy, even when we bathed together, he got upset. I used to kid him about it. So, the train stops and everyone jumps out to shit on the tracks. I teased Grunwalski so much, that he went off on his own. The train starts moving, so everyone jumps on, but it waits for nobody. Grunwalski had a problem: he'd gone behind a bush, and was still shitting. So I see him come out from behind the bush, holding up his pants with his hands. He tries to catch up. I hold out my hand, but each time he reaches for it he lets go of his pants and they drop to his ankles. He pulls them up, starts running again, but they fall back down, when he reaches for me.

Εικονοπλαστης

Indecent Decency by Miuaw

Ανθρωποι που εχουν υπαρξει μονο μεσα στις εικονες τους.

Εικονες που συλλαμβανουν την κινηση

με σωματα σε ηλιθια σταση.

Σε μια φωτογραφια θελεις να καθεσαι ακινητος

εδω μεσα δεν μας ξερει κανεις

μπορουμε να λεμε οτι θελουμε χωρις να μας καταλαβαινουν.

Μοτσαρτ... Μοτσαρτ... ελα ‘δω

ξεχασες να ντυθεις

δεν αισθανεσαι αμηχανα να στεκεσαι χωρις ρουχα διπλα μου;

-Τι βλεπεις στον υπνο σου;

-Ειναι σκηνη απο κινηματογραφικη ταινια.

Δεν ξερω αν εχει γυριστει ακομη ή οχι.

Καποιος μπαινει στο σπιτι μου και δεν γνωριζει οτι εχει ερθει ξανα.

-Κατι μου θυμιζει. Ποιος απο τους δυο εισαι;

-Το μονο που ξερω ειναι οτι θα προτιμουσα να βγαλω

τον εγκεφαλο απο μεσα μου.

Εχω δει εκατομμυρια προσωπα.

Θα πρεπει να σταματησουν να φωτογραφιζουν,

τουλαχιστον προσωπα.

Μονο σωματα, σαν κι αυτο.

Ενας μικρος στηθοδεσμος.

Ενα στηριγμα περιττο, στολιδι περισσειο.

-Νομιζω θα ηταν καλυτερα αν το αφαιρουσαμε κι αυτο.

-Σιγουρα. Ας το χρησιμοποιησουμε για τελευταια φορα

και θα το εξαφανισουμε αμεσως μετα.

Anatomy of hell

I wanted to start all over again, from the very beginning.
This time fully aware of what I was doing.
I didn't want to admit that life isn't like that.
That nothing can be done all over again.

The P.

-Would you lie down, pretend you’re swimming?
-And what do you do?
-I dance. I worship you.

Δευτερο σωμα

Nature's Dancing Beauty by Reznor_70

Αποψε εβαζε τη στολη του. Ντυνοταν ανδρας. Τα αλλαζε ολα. Φορουσε τα επιβλητικα του ματια. Τα χειλη του, σαν πεταλο τριανταφυλλου. Ενιωθε να μπορει να σαγηνευσει τα παντα στο περασμα του, να ξελογιασει οτι πιο αγνο και αθωο εβρισκε μπροστα του, απλα για να αποδειξει στις εμμονες του οτι δεν υπαρχουν ή ακομη κι αν υπαρχουν, οτι δεν τον χαρακτηριζουν πραγματικα. Εβλεπε ηδη δυο γυναικες να του ετρωγαν τη σαρκα σαν οξινος μανδυας.

Ως ζωντανη υπαρξη δεν μπορει παρα να ειναι μακρυα απο συνθηκες ισορροπιας. Καταλαβαινει λανθασμενα την προηγουμενη προταση. Ξυπνησε πανω στο σωμα, τοσο κοντα που δε μπορουσε να καταλαβει σε πιο τμημα ακουμπαει. Οταν εμενε ακαλυπτη, γυμνη, τα χρυσαφενια της μαλλια γινοταν ασπρα κι εχανε την λαμψη της.

Ξανα στην προηγουμενη ιστορια.

Αμαζονες που μιλουσαν ακατανοητα.

Η διπλη ζωη του: Μερος Α’ – Boreal Parallel

Φευγει καθε πρωι απο το σπιτι του στις 8. Ασχολειται με διαφορες μικροδουλειες ολη τη μερα μεχρι να γυρισει στις 6 καθε απογευμα. Ειναι ερωτευμενος αλλα δε μπορει καν να αναγνωρισει το προσωπο της. Προτιμα να μενει ως ξενος, σε μερη που δεν καταλαβαινει τι συμβαινει γυρω του. Φοβαται να εκθετει τον εαυτο του μπροστα σε αλλους. Ελπιζει οτι το παιδι θα βγει απο μεσα του να παιξει ξανα. Ειναι σιγουρος γι’ αυτο, οτι θα φτασει μεσα απο μια κυκλικη διαδικασια εκει απο που ξεκινησε. Αυτη τη φορα ομως θα ειναι διαφορετικα. Το παιχνιδι πλεον θα ειναι δοκιμασια.

Μερος Β’ – Fiebre amarilla

Οι εχθροι του. Προτιμουσε να του παραδινονται ανευ ορων, χωρις καν να προσπαθει να τις υποταξει. Ειχε την ψευδαισθηση οτι σκηνοθετει τη ζωη του σαν μια κινηματογραφικη ταινια. Κυλουσε αργα, ειχε τον ελεγχο της, σκοτωνε καθε στιγμη αφου γεννιοταν. Αυτο ηταν το πλεονεκτημα του απεναντι της. Η υπομονη. Αχορταγη, καθως ηταν, πιστευε πως η ζωη τους θα ηταν μια συνεχεια ευτυχισμενων στιγμων. Δεν γνωριζει οτι κι αυτος, ο χρονος, ειναι κομμενος σε μικρα κομματια, διακριτος.

Exile by Arachnid