Tuesday, January 30, 2007

Scratches

Η περιποιηση της:

Τον εβαλε στον ατμο.
Τον αφυδατωσε πληρως.
Στο σωμα του μπαινοβγαινουν χιλιαδες μικρες καρφιτσες.
Σαν αποξηραμενος καρπος φρουτου.
Τα βραδυα πριν κοιμηθει του καλυπτε με λιπος ολο το σωμα
για να αναπληρωθει το φθαρμενο δερμα.

Sunday, January 28, 2007

-

Οι εικόνες,
σαδίστριες και κάτοχοι
της πιο βίαιης αίσθησης καθήκοντος
χορεύουν, η μια πίσω απ’ την άλλη,
[μετα]σχηματίζονται:
πότε είναι μπαλέτο,
πότε τάνγκο,
μα, συχνότερα,
απλώς λικνίζονται σε εκείνο τον ρυθμό τον αχνό
τον ασαφή, εκείνον που κουράζει.
Σε εκείνο το ρυθμό που στοιχημάτισα
ότι χτυπάει η καρδιά σου
(αλήθεια, είναι ο μόνος τρόπος να ξεκλέψω μια ματιά
απ’ το μέσα σου)

Εικόνες, λοιπόν:
Μια φιγούρα με κορμί τεντωμένο
στον ηλεκτρισμό μιας μουσικής
με μάτια γουρλωμένα
με αφέλεια που δεν είναι αφέλεια
και πάντα εκείνη την αβάσταχτη ενέργεια
σαν εκκρεμές
[μπρος – πίσω]
διακριτική κίνηση των γοφών,
ασήμαντη
[πόσο ασήμαντη θα ‘πρεπε να είναι!]

Πάντα, η ίδια ζεστασιά που δεν είναι για μένα
πάντα η απάθεια που είναι όλη δική μου
πάντα το βιαστικό «καληνύχτα» και το βιαστικό χαμόγελο και η
βιαστική χειραψία -
σταμάτα, σε παρακαλώ, για ένα λεπτό και άκου:
άκου...


Αναπνέω πιο αργά, τώρα,
γιατί στα πνευμόνια μου, όπως και στις λέξεις,
έχει κολλήσει εκείνη η σκόνη,
[αυτή που πέφτει απ’ τις εβένινες κολώνες όταν τρίζουν
γιατί κρατάνε, αλήθεια, τον ουρανό σου]
η διαβρωτική,
είμαι βαρύς τώρα, μολύβι -
έχασα την επιδεξιότητα, τη λιγοστή,
και έμεινα μόνο με τις δικαιολογίες,
δικαιολογίες και σκονισμένα λόγια -

αυτά, και κάτι ακόμα - το μόνο που μπορώ να σου δώσω,
αν το καλοσκεφτείς:
«Το ξέρουμε και οι δυο ότι δεν είσαι τίποτα,
μια μέρα θα γυρίσω το κεφάλι και θα είσαι διάφανη,
μια μέρα, αντί για μένα – έτσι, για αλλαγή – θα λιώσεις εσύ,
θα πάψω να νοιάζομαι,
μια μέρα θα νοιαστείς.

Μια μέρα θα μπορώ να χρησιμοποιήσω το «εμείς»
χωρίς να το νιώθω βιασμένο και κίβδηλο
χωρίς να νιώθω ψεύτικος - »

...ποιόν κοροϊδεύω;

Posted by: Giannis Galiatsos

Thursday, January 25, 2007

Αρθρα ΙΙ



H:
Αναρωτιεται αν τη σκεφτεται καθολου.
Στην πραγματικοτητα, γνωριζει οτι
τη σκεφτεται ολη μερα.
Απλως θελει να σιγουρευτει.








Ο:
Δεν του εχει μιλησει για μερες.
Δεν ξερει καν αν ζει.
Και πριν απο αυτο δεν ηξερε.
Απλως μυριζει τον αερα.
Ισως εμφανιστει ξανα,
με αλλο προσωπο,
με αλλο ονομα,
σε αλλο σωμα.

Πώς θα την αναγνωρισει;
Μα φυσικα, θα του πει
που θελει να πανε.
Αρκει.

Tuesday, January 23, 2007

Αρθρα

H:
Δεν ειχε δει ακομη τα ματια του.
Τον μοναδικο εκεινο τροπο που ειχε να κοιταζει, σηκωνοντας ελαφρα το ενα του φρυδι.

Το ανεφικτο, το απιαστο.
Αυτο ηταν που την ειχε συνεπαρει.
Τον ηθελε γιατι δεν τον ειχε.

Αν τον ειχε, θα τον ηθελε ακομη;
Αν περνουσε απο διπλα της χωρις να τον γνωριζει, θα τον παρατηρουσε ποτε;

Κι απο αμνησια να ξυπνουσε, παλι αυτον θα εβρισκε.


O:
Πως μπορεις να με θελεις;
Δεν ειμαι καν συμμετρικος.
Μισω το κρεβατι μου χωρις εσενα.
Περναω ελαχιστες ωρες πανω του.


Sunday, January 21, 2007

Ξενος


Ξενος.
Ετσι ξεκινησε. Οχι ξενος-ξενος. Αναμεσα σε γνωστους.
Ηξερε ποιοι τον κοιτουσαν με μισος, ηξερε γιατι, δεν τους εκανε κατι κακο.
Θελαν να τον καψουν σα μαγισσα.
Καποιοι τον κοιτουσαν με οικτο 'τι κανει εδω; γιατι μας χαλαει τη γιορτη;'
Ηθελε να 'σουν εκει, να τον παρεις απο το χερι και να του δειξεις.
Δεν ηταν εκει στην πραγματικοτητα.
Απλως εβλεπε απο το κλειστο κυκλωμα, απο τις καμερες.
Περιμενε υπομονετικα να τελειωσει η βαρδια του και να φυγει.

Να του πει:
Σταματα να αισθανεσαι ασχημα με τον εαυτο σου βλακα,
πιες κι αλλο κι ας το σιχαινεσαι
πιες ν' αφεθεις
θα σε κραταω εγω
θα σου δειξω εγω πως να περπατας, πως να χορευεις.

Κι αν παλι δε θες
θα σε γυρισω σπιτι απο το σωστο δρομο
θα σου βαλω το νανουρισμα που θες
και θα φυγουμε για το Περου.
Να παμε να βρουμε την Αννα, ισως προλαβουμε το γαμο της
με τον ηλικιωμενο κυριο,
ηλικιωμενος, αλλα γιατρος και μορφωμενος.
Εκει δεν ηταν να παμε γαμωτο;
Εκει μου εταξες να παμε

Κι αντι αυτο, σημερα ντρεπεται να κοιταξει τον καθρεφτη
πνιγμενος μες στις μυξες

Ενας τροπος να πεις "σ'αγαπω"

Σ' ευχαριστω

Saturday, January 20, 2007

Ολα σε θυμιζουν

Πως μοιάζει τ' άρρωστο κορμί μου, καθώς καίγεται με την κορφή τη φλεγόμενη του ηφαιστείου

Κομπολόι κρατάς από κοράλλια

που όσο κι' αν το καις δε λέει να σβήσει

Ήμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη

Σαράντα μέρες όλο μέτραγες τα μίλια

Κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω

γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη
σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει

Λεω πως εσένα θα μπορούσα ν' αγαπήσω

Συχωρα με Νικολα που μπερδευω τους στιχους
παντα το εκανα.
Συχωρα με που σου μιλαω και στον ενικο.

Friday, January 19, 2007

Η αγαπημενη της ταινια


Κοιταζοντας απο τα καγκελα του παραθυρου μου.
Δεν εβρισκα καμια γυναικα
που να συγκρινοταν μ’ εκεινη την κοπελα απο την κολαση.

Ειπε ψεματα κυριε.
Παντα ελεγε ψεματα.
Δεν ξερω αν ειπε ποτε μια λεξη αληθειας.
Αλλα οταν μιλουσε την πιστευα.
Δεν μπορουσα να κανω αλλιως

Thursday, January 18, 2007

Λαμπυριδες

Το χιονι αντανακλα περισσοτερο τις ακτινες του

Σε τυφλωνουν

Ο αερας παιρνει μικρα κομματια απο τις σκεπες

νιφαδες που εχασαν το σχημα τους

και ο αερας γεμιζει με μικρη γυαλιστερη χρυσοσκονη.

Λαμπυριδες


Wednesday, January 17, 2007

Αλλος τροπος


Ασε με τωρα να κοιταζω τα παραθυρα σου

ξεροντας πως μεσα ενας αλλος σε παιρνει, ενας αλλος βυθιζεται

μες στη μεγαλη σου ανοιξη

εγω και ποδοπατημενος απο χιλιαδες αντρες

σ’ αγαπω

Ασε με εδω στη γωνια, δεν πειραζει, ας χιονιζει

αυτο το μικρο, τετραγωνο φως που ριχνει το παραθυρο σου πανω στο χιονι

εμενα ειναι ο κοσμος μου.

Δε θα σου πω τιποτα μολις βγεις.

Θα περπαταω διπλα σου αμιλητος.

Κι αν αυτο σε πειραζει, μπορω να ‘ρχομαι πισω σου σα σκυλι.

Αν σ’ αρεσει, μπορεις να μου μιλας και για τα χαδια των αλλων

θα σ’ ακουω

σαν τον τυφλο που κλαιει, ακουγοντας μακρια τη βουη μιας μεγαλης γιορτης.

Tuesday, January 16, 2007

Green

-Μη μου λες ψεματα. Δεν ειμαι ο πρωτος και το ξερω.
Μη με κοροιδευεις. Σε εχω δει με τοσους αλλους πριν.

Τους εβλεπε ολους να περναν απο μπροστα του.
Τις στιγμες τους.
Ζηλευε πολυ.
Τη σιχαινοταν γιατι την ειχαν αγγιξει κι αλλοι.
Γιατι ειχε στιγμες που ειχε ζησει με αλλους.
Εξ’ αλλου καθενας εχει τον τροπο του.

Αυριο ενας αλλος.

Sunday, January 14, 2007

Τ. Λειβαδιτης

Κι εσυ, γιατι κοιταζεις ετσι μαραμενη τη γιορτη
μπας κι επειδη εισαι ασχημη


γδυσου μωρη, καπου κρυμμενη θα ‘ναι η ομορφια σου
λυσ’ τα μαλλια σου, βγαλε το φουστανι σου
πετα το δισταγμο σου

ασχημη, ασχημη, ασχημη
να δεις ποσο εισαι ομορφη, ομορφη, ομορφη.

Looking for vengeance

-Τον πουστη, θα του σπασω τα μουτρα. Πως τολμησε να μπει μεσα της;
Περπατησε, στο υγρο ακομη πεζοδρομιο χωρις προορισμο.
Ηταν σε μια πολη ξενη, δεν ειχε καποιο γνωστο για να μεινει εκτος απο εκεινη.
Απο εκεινη που μολις πριν λιγα λεπτα εκαναν ερωτα ακουγοντας τις σταγονες να πεφτουν πανω στις λαμαρινες.
Ειχε απολυτη ησυχια και το μονο που ακουγαν ηταν το νερο να πεφτει.
Δεν ανασαιναν απο φοβο μηπως τους ξεφυγει καποια σταγονα.


Ο χειροτερος εχθρος σου ειναι αυτος που δεν ξερεις.
Ουτε ποιος ειναι, ουτε απο που ερχεται.
- Κι αυτος ο πουστης απο που ξεφυτρωσε; Αν τον ειχα μπροστα μου θα του εσπαζα τα μουτρα. Πρεπει να τον βρω. Δεν ειναι αληθεια οτι δεν ειναι στην πολη. Δεν μπορει να ειναι αληθεια. Πρεπει να ψαξω. Θα τον βρω και θα του σπασω τα μουτρα...

Saturday, January 13, 2007

Mindtrap

Μιλουσε με τη μια στη συσκευη
με την αλλη στο μυαλο του.
Ηταν πολυ μπερδεμενος.
Ποια απο τις δυο ηταν αληθινη;
Ποια ψευτικη;
Ηταν και οι δυο δημιουργημα της ασθενικης του μνημης;
Η πραγματικοτητα ειχε αναμιχθει με τη φαντασια του επικινδυνα.
Ηταν αδυνατο να τις ξεχωρισει.
Δεν ηταν καν βεβαιος οτι υπαρχουν.

Wednesday, January 10, 2007

Fata Morgana

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατώνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Του Νικου Καββαδια